ชุมพร Only

จัดมื้อซีฟู้ดกลุ่มใหญ่ริมทะเลชุมพร สั่งอะไร แบ่งจ่ายอย่างไร ไม่ให้บิลบาน

เย็นวันเสาร์ที่ร้านอาหารริมทะเลแห่งหนึ่งในชุมพร พนักงานกำลังลากโต๊ะสามตัวมาต่อกันให้แขกกลุ่มใหญ่ที่เพิ่งลงจากรถตู้ ทุกคนแย่งกันดูเมนู คนหนึ่งชี้กุ้ง อีกคนชี้ปู อีกคนตะโกนถามว่ามีปลาอะไรบ้าง ยังไม่ทันนั่งครบ บนโต๊ะก็มีรายการสั่งไปแล้วเกือบสิบจาน ภาพแบบนี้เห็นได้แทบทุกสุดสัปดาห์ และมักจบด้วยของเหลือเต็มโต๊ะกับบิลที่ทำให้ทุกคนเงียบไปพักหนึ่ง

ทุกอย่างเริ่มง่ายขึ้นเมื่อมีคนสั่งอยู่คนเดียว

กลุ่มใหญ่ที่ปล่อยให้ทุกคนสั่งเองมักได้อาหารซ้ำกัน หรือได้เยอะเกินกว่าที่โต๊ะจะกินหมด ทางที่ได้ผลคือเลือกคนหนึ่งเป็นคนสั่ง ให้คนอื่นบอกว่าอยากกินอะไร แพ้อะไร หรือไม่กินอะไร แล้วคนสั่งรวบรวมเป็นรอบเดียว

ก่อนสั่ง ให้คนสั่งถามร้านว่าเมนูไหนคิดเป็นจาน เมนูไหนคิดตามน้ำหนัก ของทะเลสดหลายอย่างอย่างปูหรือปลาตัวใหญ่ ราคาขึ้นกับขนาดตัว ถ้าไม่ถามให้ชัด อาจได้ปลาตัวโตเกินที่คิดไว้มาก ตอนร้านเอาตัวไปชั่ง คนสั่งควรเดินไปดูด้วย ไม่ใช่เพราะไม่ไว้ใจร้าน แต่เพื่อให้รู้ตั้งแต่ตอนนั้นว่าตัวที่ได้ใหญ่แค่ไหน

สั่งเป็นรอบ แล้วค่อยเติม

รอบแรกให้สั่งน้อยกว่าที่คิดไว้ เลือกให้ครบหมวด เช่น กุ้งหนึ่งจาน ปลาหนึ่งจาน หมึกหรือหอยหนึ่งจาน กับผักและต้มหรือแกงสักอย่างให้กินกับข้าว อาหารทะเลบางจานมาเต็มจานกว่าที่เห็นในรูป พอจานแรกๆ เริ่มหมด ค่อยดูว่าโต๊ะยังอยากกินอะไรเพิ่ม

เมนูที่ทำได้หลายแบบ อย่างนึ่ง ทอด หรือผัด ไม่จำเป็นต้องสั่งของแพงทุกจาน จานที่หลายคนชอบมักเป็นของธรรมดาที่ทำจากวัตถุดิบสด ถามร้านว่าวันนี้อะไรสด แล้วสั่งตามนั้น มักได้มื้อที่ดีกว่าการชี้ตามรูป

คนแพ้อาหารทะเล เด็ก และผู้ใหญ่ที่กินเผ็ดไม่ได้ ต้องคิดตั้งแต่ก่อนสั่ง

ในกลุ่มใหญ่ มักมีอย่างน้อยหนึ่งคนที่แพ้กุ้ง แพ้ปู หรือแพ้หอย คนสั่งต้องบอกร้านตรงๆ ว่ามีคนแพ้อะไร เพราะบางร้านใช้กระทะหรือน้ำมันทอดร่วมกัน และควรมีเมนูที่ไม่ใช่อาหารทะเลอยู่บนโต๊ะอย่างน้อยหนึ่งสองจาน ถ้ามีคนเริ่มมีอาการแพ้รุนแรง เช่น หายใจลำบาก ปากหรือหน้าบวม ให้โทร 1669 ทันที

เด็กเล็กกับผู้สูงวัยมักกินเผ็ดไม่ได้ สั่งเมนูรสอ่อนแยกให้สักจาน อย่างไข่เจียว ปลานึ่งที่ไม่ใส่พริก หรือต้มจืด ส่วนปลาที่มีก้างเยอะ ผู้ใหญ่ควรแกะให้เด็กก่อน

ของหวานหลังมื้อไม่จำเป็นต้องสั่งในร้าน บางกลุ่มเลือกไปหาขนมตอนเช้าวันรุ่งขึ้นแทน อ่านเรื่องขนมใต้ในตลาดเช้าและวิธีเลือกขนมที่อยู่ได้ข้ามวันไว้ก่อน หรือถ้าอยากได้ของติดมือกลับบ้าน ลองดูของขึ้นชื่อจากกล้วยลูกเล็กของชุมพรและการเลือกหวีให้สุกพอดี

เงินกองกลางช่วยให้ไม่ต้องคิดเลขบนโต๊ะ

วิธีที่ง่ายที่สุดสำหรับกลุ่มใหญ่คือเก็บเงินกองกลางตั้งแต่ก่อนเข้าร้าน ทุกคนจ่ายเท่ากัน ให้คนหนึ่งถือ แล้วจ่ายจากกองนั้น ถ้าไม่พอค่อยเก็บเพิ่ม ถ้าเหลือก็ไว้ใช้มื้อถัดไป ไม่ต้องมานั่งหารกันทีละจานตอนท้ายมื้อ

ถ้าในกลุ่มมีคนกินน้อย คนไม่กินอาหารทะเล หรือเด็ก อาจตกลงกันก่อนว่าจะจ่ายลดลงเท่าไหร่ การคุยตั้งแต่ต้นดีกว่าให้ใครรู้สึกอึดอัดตอนจ่าย ส่วนกลุ่มที่ชอบโอนผ่านมือถือ แอปที่ช่วยจดรายการและหารเงินก็มีให้ใช้หลายแบบ แต่ให้คนถือเงินจ่ายร้านก้อนเดียว ร้านจะได้ไม่ต้องรับโอนทีละคน

การวางแผนแบบนี้ไม่ต่างจากการเป็นเจ้าภาพงานเลี้ยงที่บ้าน ที่ต้องคิดว่าแขกกินอะไร มีของพอไหม ใครจะเตรียมอะไร ใครอยากได้มุมมองแบบนั้น ลองอ่านการวางแผนของกินกับเครื่องดื่มสำหรับวงเชียร์กีฬาที่บ้าน แต่ถ้ามื้อนั้นมีเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ต้องตกลงกันตั้งแต่ก่อนสั่งว่าใครเป็นคนขับรถกลับ และคนนั้นไม่ดื่มเลย รวมทั้งไม่มีใครลงเล่นน้ำทะเลหลังดื่ม

ตรวจบิลทุกบรรทัดก่อนจ่าย แล้วค่อยลุกจากโต๊ะ

เมื่อบิลมา ให้คนสั่งไล่ดูทีละรายการว่าตรงกับที่สั่งและที่ชั่งไว้ไหม มีจานที่ไม่ได้มาแต่ถูกคิดเงินหรือเปล่า ถ้ามีข้อสงสัยก็ถามด้วยน้ำเสียงปกติ ความผิดพลาดในบิลของโต๊ะใหญ่เกิดได้ง่าย เพราะสั่งหลายรอบและมีหลายคนเดินมาเสิร์ฟ

ใครอยากรู้จักอาหารพื้นถิ่นอื่นๆ นอกจากของทะเล มีภาพรวมตลาดสดและเมนูบ้านๆ ที่คนชุมพรกินกันให้อ่านต่อ

วิธีจัดมื้อแบบนี้ไม่เหมาะกับกลุ่มเล็กสองสามคนที่สั่งกันเองได้สบาย และไม่เหมาะกับกลุ่มที่ส่วนใหญ่แพ้หรือไม่กินอาหารทะเล กรณีนั้นเลือกร้านอาหารตามสั่งหรือร้านข้าวแกงในเมืองจะคุ้มกว่า ส่วนกลุ่มที่งบตึงจริงๆ การซื้อของทะเลจากตลาดแล้วให้ที่พักที่มีครัวช่วยทำ ก็เป็นอีกทางที่ควรถามดูก่อน